https://rahe-yar.kowsarblog.ir/ fa-IR http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss <div class="item_footer"><p><small><a href="https://rahe-yar.kowsarblog.ir/22بهمن-روزز-یائس-دشمن-وروز-عزت">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div> https://rahe-yar.kowsarblog.ir/22بهمن-روزز-یائس-دشمن-وروز-عزت <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">با اشك هاش دفتر خود را نمور كرد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">ذهنش ز روضه هاي مجسم عبور كرد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">در خود تمام مرثيه ها را مرور كرد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">شاعر بساط سينه زدن را كه جور كرد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">احساس كرد از همه عالم جدا شده ست</span></p> <p><span style="font-size: medium;">در بيت هاش مجلس ماتم به پا شده ست</span><img style="float: left;" src="https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbtzVymG_7wt3ewGsPTVIbR9LEaLA0Mg5uAXxzzLm9se_dy4iRjA" alt="" width="289" height="405" /></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">در اوج روضه خوب دلش را كه غم گرفت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">وقتي كه ميز و دفتر و خودكار دم گرفت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">وقتش رسيده بود به دستش قلم گرفت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">مثل هميشه رخصتي از محتشم گرفت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">«باز اين چه شورش است كه در جان واژه هاست</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">شاعر شكست خورده ي طوفان واژه هاست»</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">مي رفت سمت روضه ي يك شاه كم سپاه</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">آيينه اي ز فرط عطش مي كشيد آه</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">انبوه ابر نيزه و شمشير بود و ماه&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">شاعر رسيده بود به گودال قتلگاه</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">فرياد زد كه چشم مرا پر ستاره كن!</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">«مادر بيا به حال حسينت نظاره كن»</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">بي اختيار شد قلمش را رها گذاشت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">دستي ز غيب ، قافيه را كربلا گذاشت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">يك بيت بعد واژه ي لب تشنه را گذاشت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">حس كرد پا به پاش جهان گريه مي كند</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">دارد غروب «فرشچيان» گريه مي كند</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">با اين زبان چگونه بگويم چه ها كشيد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">بر روي خاك و خون بدني را رها كشيد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">او را چنان فداي خدا بي ريا كشيد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">بر پيكرش به جان كفن بوريا كشيد</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">در خون كشيد قافيه ها را حروف را</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">از بس كه گريه كرد تمام لهوف را</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">اما در اوج روضه كم آورد و رنگ باخت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">بالا گرفت كار و سپس آسمان گداخت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">اين بند را جداي همه روي نيزه ساخت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">«خورشيد سر بريده غروبي نمي شناخت</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">بر اوج نيزه گرم طلوعي دوباره بود»</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">او كهكشان روشن هفده ستاره بود</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">خون جاي واژه بر لبش آورد و بعد از آن&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">پيشاني اش پر از عرق سرد و بعد از آن&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">خون را ميان معركه حس كرد و بعد از آن&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">شاعر بريد و تاب نياورد و بعد از آن&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">در خلسه اي عميق خودش بود و هيچ كس</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">شاعر كنار دفترش افتاد از نفس&#8230;</span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">سيد حميد رضا برقعي</span></p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://rahe-yar.kowsarblog.ir/شعر-27">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div> https://rahe-yar.kowsarblog.ir/شعر-27